به تو فکر می کنماشک هایمشبیه گلبرگ های یک گل سرخبه زانوی اندوه عاشقانه ام می ریزند آبشاری از خاطرات عشق که دلت می خواهد دستت را زیر هر قطره اش بگیریقبل از رسیدن به زمیندلم بی تو پرنده ای ستبا بال های شکستهکه پرواز نمی تواندو بی پر پروازاز پرنده چه می ماند ؟! یکشنبه ۱۴ اسفند ۱۴۰۱          پرویز صادقی

ماه من !آسمان عشق منستاره گریه می کند برای توجهان خالی ام گلزار زردی ستکه هر برگ ریخته اشرؤیائی ست از نفس افتادهدست هایت که نیستدلم با کفش های خاطرهبی سرزمین تر از بادهای نیمه شبدر کوچه های دیروزدنبال تو می گرددمحبوبم ! بی نور تودنیای من چون شمعی نیمه جانرو به بادهای فاصله نشسته است در احساسی که طعم گریه می دهدقلب عزیز من !آیا عشق طرز دیگری نداشت ؟! سه شنبه ۱۶ اسفند ۱۴۰۱          پرویز صادقی

دست های سردم گله دارندهیچ زمستانیچنین دست های کوچکی نداردکو تابستان دست هایت ؟!که بی تو من بهاری آغشتهٔ پائیزمو تنهائی ستتن پوش لحظه های بی توام چه قدر عشق غمگین ست ! و این به آن شکوه می بخشد شنبه ۶ اسفند ۱۴۰۱          پرویز صادقی